Niemand zal ergens om vragen

‘Sinds februari rijden er geen trams meer.’ Steeds weer zijn er momenten van stilte in de door oorlog verscheurde stad. Mensen ontmoeten elkaar op plekken die nog half intact zijn: op het voetbalveld, in de kerk, in een met licht overstroomd hoogbouwkantoor. Je weet niet precies wat ze deden of wie ze waren.
Nu zijn ze met heel andere dingen bezig: een oude vrouw evacueren na een bombardement op een woonwijk; een baan vinden voor iemand die als invalide van het front is teruggekeerd; de begrafenisdienst bijwonen van een overleden collega die aan het front het bevel voerde over een eenheid.

Zjadan vindt woorden voor de weerloosheid en de radicale verandering van het leven in een samenleving die gewend is geraakt aan het feit dat ‘de dood’ overal is, waar je ook komt.